Petra’s verhaal – deel 1: hoe ze haar gave ontdekte

Heb ik mijn gave altijd al gehad? Ik denk het wel EN ik weet zeker dat ik me daar lange tijd niet van bewust was en dacht dat IK dat zeker niet kon.

Hoe je leven er nu ook uit ziet, we kennen het allemaal….. momenten waarin we vervuld zijn van innerlijke vreugde, een stille vrede. (als is het maar voor een paar tellen) Op zo’n moment kan niets  ons uit balans brengen terwijl het leven net zo ‘lastig’ is als anders e confronteert ons met dezelfde onvoorziene problemen en tegenslagen. Maar we zijn zelfverzekerd en ontspannen, gevuld met het gevoel dat alles goed komt.

Vroeger waren deze momenten zeldzaam in mijn leven, meestal was ik bang voor slecht nieuws, ik verwachtte voortdurend moeilijkheden en catastrofes. Ik had vaak paniekgevoelens, niet alleen grote problemen brachten me van mijn stuk, zelfs de kleintjes konden dat veroorzaken.

Waarom?….

Ik vroeg mijzelf vaak af waarom dit zo is. Waarom verliezen we de innerlijke balans, het geluksgevoel keer op keer en waarom reageer ik gestresst, angstig of bezorgd? Waarom zijn de momenten waar we in onze kracht zijn, gevuld met vertrouwen en rust zo zeldzaam? Ik had een gevoel dat het mogelijk is om permanent gelukkig en in vrede te leven, zelfs wanneer anderen dachten toen ik het paradijs op aarde zocht, het niet zou bestaan. Iets in mij was ervan overtuigd dat het mogelijk is. Vandaag de dag weet ik dat het mogelijk is en heeft het leven mij een manier, een pad getoond om daar te komen.

Het keerpunt in mijn leven was toen ik mijn leven wilde beëindigen. Mijn wanhoop was zo groot dat ik geen uitweg meer zag. Ik geloofde dat het buiten mij lag waarom het zo slecht ging met mij; ik gaf mijn toenmalige man de schuld. Nu weet ik dat als hij er niet geweest was, ik ongetwijfeld een andere reden had gevonden om aan te wijzen wat mijn leven zo beroerd had gemaakt.
Ik besef nu ook dat wanneer mijn leven de helft beter was geweest, ik niet gekomen zou zijn waar ik vandaag ben. Uit vrije wil zou ik de moeite niet hebben genomen om mijn leven te veranderen.

De ommekeer…

Toen ik het dieptepunt van mijn leven bereikt had waren er nog maar twee opties: ofwel mijn leven beëindigen, of het veranderen. Denk maar niet dat ik zelf besloten had om het te veranderen, het leven ging zijn weg leidde mij ‘per toeval’ naar een geniale therapeute, vervolgens naar een twee-jarige zelf-bewustwordings-groep en tenslotte naar meditatie en energiewerk. Ik veranderde bij iedere stap, en stap voor stap. Nee, dat is niet de juiste manier om het uit te drukken…. Stap voor stap ontdekte ik wie ik werkelijk was, liet ik mijn blokkades los en ontdekte ik mijn kracht, mijn vaardigheden, mijn ware aard en de blijvende vrede in mij.

Op deze weg was ook het aanbod van de spirituele wereld: ‘Als je wilt kun je werken met de energieën van de Opgestegen Meesters en dan kan er iets uitkomen wat de mensen ondersteunt op hun pad van bewustzijn.’ Deze hint ontving ik in een meditatie, en twee gevoelens maakte zich op dat moment meester van mij:
1. een overweldigd vreugde voor deze taak. Sinds lange tijd werkte ik met verschillende fijnstoffelijke energieën zoals Prana, Reiki, Therapeutic Touch en het was het mooiste wat ik me ooit kon voorstellen. ik dacht: Dit is het hoogtepunt van mijn fijnstoffelijke werk wat ik tot nut toe gedaan heb en nu hoef ik met nooit meer met aardse dingen bezig te houden!

2. (een emotie die op hetzelfde moment net zo sterk was) “Je kunt het niet. Iedereen kan dat, maar ik kan dat niet. Ik ben er niet voor opgeleid, ik ben er niet goed genoeg voor.” Ik vertrouwde niet in mijn eigen kunnen.
De vreugde was sterker en zo gaf ik ‘naar boven’ aan: ‘Ik heb er weinig vertrouwen in dat ik het kan, maar als het mijn het mijn taak is en jullie geloven dat ik het kan, dan begin ik. En ik vraag om hulp en ondersteuning.’
Zo begon het pad van LichtWesen, een pad waarin ik meer werd getraind in het managen van aardse stappen dan in het fijnstoffelijke werk. Het fijnstoffelijke energie werk en de verbinding met de geestelijke wezens ging met gemakkelijk af. Maar het aardse….. vanwege ‘nooit meer aardse dingen’ was een uitdaging. Hoevaak ik het verleden gezegd heb: Als ik had geweten wat voor aardse taken op mij afkwamen, had ik dit aanbod nooit aanvaard.’

Vandaag en op dit moment zeg ik; ‘Gelukkig ben ik kortzichtig. Er is nu een blijvende vrede in mij, ik kan genieten van aardse taken en uitdagingen. Het leven is zo interessant geworden en ik heb nog nooit zo graag gewerkt en geleefd als NU.’

 

 

Petra Schneider komt 8 april naar Nederland en geeft een bijzondere (en zeer waarschijnlijk eenmalige) training.
Engelen en Symbolen als code voor Gezondheid en Geluk
ontdek meer over dit speciale evenement hier

No comments yet.

Geef een reactie